Bayonetta • Gra wydana pod szyldem Segi opowiada o ostatniej żyjącej wiedźmie, której imię jest również tytułem recenzowanej pozycji. Po przebudzeniu się na dnie jeziora, seksowna heroina pamięta tylko drobne urywki swojej przeszłości, więc rusza do miasta Vigrid, by na nowo odkryć własną historię, przy okazji stając w samym środku konfliktu pomiędzy Piekłem, a Niebem.

Walki nie należą na ogół do najtrudniejszych, to większość rozdziałów jest dość słusznej długości, a utracone życie nie regeneruje się zbyt często. Miłośnicy wielkich wyzwań (i gryzienia kontrolerów w akcie frustracji, ale to inna sprawa) mogą być natomiast nieco zawiedzeni gęstym rozłożeniem checkpointów i faktem, że Bayonetta może umierać do woli – zaważy to tylko na końcowej ocenie po zakończeniu etapu.

Na specjalną uwagę zasługują potyczki z bossami. Kluczowe momenty każdego slashera, coś, co sprawia, że takie gry, jak Devil May Cry, Ninja Gaiden i przodujący w tym elemencie God of War na długo zapadają w pamięć. Uwierzcie mi – mogliście zaliczyć każdą część, każdej z wymienionych serii i czegoś takiego, jak w grze sygnowanej logiem Segi z całą pewnością nie widzieliście. „Szefowie” są ogromni... Nie, Ogromni... Nie, OGROMNI! Na ogół taki przeciwnik to po prostu cała plansza.

Pozycja prezentuje się bez zastrzeżeń również od strony technicznej. A nawet więcej – jest naprawdę dobrze. Animacja jest płynna i dopracowana, zaś modele postaci i wykonanie otoczenia, jeżeli przeboleje się typowo japoński design wszystkiego, nie mogą się nie spodobać.