The Godfather II • Wcielamy się w Dominica, prawą rękę prawej ręki Michaela Corleone. Niestety (lub też „stety” dla naszego bohatera) impreza na Kubie nie idzie po myśli Cosa Nostry i kula snajpera wprowadza lekkie zamieszanie na stanowisku prawej ręki dona Corleone. Wolny etat zajmuje Dominic, który wkrótce dostaje pozwolenie na założenie własnej rodziny, i nie chodzi tu bynajmniej o poszukiwania żony. Fabuła nie jest jednak najsilniejszym elementem tej produkcji. Może i bierzemy udział w scenach znanych z filmów i książki, jak choćby rzeczone spotkanie na Kubie, czy „jesteś dla mnie nikim Fredo”, ale te rozpoznawalne momenty to jedynie przerywniki filmowe, prowadzące do masakrowania kolejnych tabunów przeciwników.

Jedną z nowości jest wprowadzenie „widoku dona”, czyli ciekawego i pomysłowego interface’u użytkownika, w formie mapy aktualnej lokacji. Możemy tutaj zarządzać naszym imperium zbrodni – wysyłać silnorękich do obrony naszych biznesów czy też do samodzielnego ataku. Tutaj także możemy kupować ulepszenia umiejętności naszej brygady, poznać słabe strony przeciwnika, przejrzeć przysługi, który musimy wykonać czy też wzmocnić ochronę któregoś z naszych obiektów.

Nienajlepiej jest w kwestii grafiki. Nie zmieniła się ona zbytnio w porównaniu z pierwszą częścią, a już wtedy nie była ona najwyższych lotów. Innowacją jest możliwość stworzenia Dominica na własne podobieństwo, za pomocą edytora rodem z The Sims. Reszta postaci spotykanych na ulicach to dwa słabe modele, marnie charakteryzowane na schyłek lat pięćdziesiątych. Starano się zaakcentować cechy charakterystyczne dawnej epoki, a wyszły jakieś śmieszne karykatury. Nasza ekipa nie ma nic wspólnego z Włochami, a już tym bardziej z Mafią. Zastrzeżeń nie mam jedynie do Toma Hagena, który rzeczywiście wygląda jak Tom Hagen. Na tle reszty dobrze wypadają też głosy postaci, gdzie znów przoduje Robert „Tom Hagen” Duvall.