5

Jeszcze raz okazuje się, że rację ma Gnarl, twierdząc, że zło zawsze znajdzie dla siebie drogę. To właśnie w Dziedzica Mrocznego Tronu wcielamy się w kolejnej odsłonie serii. Zaczynamy już jako kilkuletnie dziecko, opuszczone gdzieś w mroźnych górach. Początki naszej kariery są niewinne – niszczymy kilka bałwanów, odpalamy fajerwerki bez zgody rodziców i demolujemy stragany. Widok młodego Overlorda, nieśmiało stawiającego pierwsze kroki na Drodze Destrukcji rozbudził pewne nadzieje. Liczyłem, że kampania pozwoli nam ujrzeć rozwój naszego Mrocznego w pełnej skali – od młodości aż do zmierzchu Mrocznej Chwały.

Stare śmieci

W tym roku świąt nie będzie

Nic jednak bardziej mylnego. Szybko okazuje się, że Triumph Studios nie pokusił się na rewolucję. Po krótkim pierwszym etapie przenosimy się od razu do naszej Twierdzy Zła, gdzie, już jako Złotwórca słusznych rozmiarów, przechodzimy coś w rodzaju samouczka. Zagłębiając się dalej w rozgrywkę, jak na dłoni widać, że to wszystko już gdzieś widzieliśmy. Połowa gry to poszukiwanie czterech gniazd Minionów, czyli dokładnie to, co już raz robiliśmy. Do tego należy dodać kompletny brak zmian w grafice i już można postawić tezę, że Overlord II to raczej spory dodatek, niż pełnoprawna kontynuacja.

Nowe śmieci

Brzydal!

Oczywiście nie obeszło się bez nowych elementów. Pierwszym, co rzuca się w oczy, są trzy rodzaje wierzchowców, które dosiadać mogą nasze Miniony. Brązowi jeżdżą na wilkach, które świetnie nadają się do frontalnego ataku. Ich szarża może przewrócić cały zastęp wojsk Imperium, a skacząc mogą dostać się w niedostępne w inny sposób miejsca. Zieloni jeżdżą na pająkach, dzięki czemu otwiera się przed nami całkiem nowy wymiar – nasi podwładni mogą teraz biegać po ścianach, choć tylko w z góry wyznaczonych miejscach. Na końcu czerwoni, chyba najbardziej użyteczni. Dosiadają oni czerwone salamandry, a że są to jednostki atakujące na dystans, razem tworzą wysoce skuteczną jednostkę mobilną. Niebieskim poskąpiono środka transportu, ale za to są oni teraz niewidzialni podczas ruchu, co pozwala, na przykład, zanieść beczkę pełną materiałów wybuchowych w sam środek formacji przeciwnika.