5

Bayonetta już długo przed premierą zaczęła budzić u graczy emocje z dwóch zupełnie różnych biegunów. Jedni zachwycali się tym, że szykuje się nowa, znakomita pozycja z gatunku slasherów, niewiarygodnie wręcz dynamiczna i efektowna, inni zaś z niesmakiem komentowali przesycony kiczem i tandetną erotyką styl, który w najnowszej produkcji Platinum Games jest aż nadto widoczny. I, cóż, trzeba przyznać, że obydwa obozy miały wiele racji. Tempo akcji momentami zbliża się do naddźwiękowych prędkości i nie ma nawet czasu, żeby pozwolić szczęce opaść – bo wzrokiem i palcami trzeba nadążać za tym, co dzieje się na ekranie. Design zaproponowany przez zespół Hidekiego Kamiya może być jednak ciężki do przełknięcia – o tym, jak bardzo japońska w tym względzie jest Bayonetta, niech świadczy maksymalna ocena w Famitsu – coś, co zdarza się wyjątkowo rzadko.

Gra wydana pod szyldem Segi opowiada o ostatniej żyjącej wiedźmie, której imię jest również tytułem recenzowanej pozycji. Po przebudzeniu się na dnie jeziora, seksowna heroina pamięta tylko drobne urywki swojej przeszłości, więc rusza do miasta Vigrid, by na nowo odkryć własną historię, przy okazji stając w samym środku konfliktu pomiędzy Piekłem, a Niebem. Platinum Games, jak można się było spodziewać, zaserwowało nam po prostu kolejną opowiastkę o ratowaniu świata przed zagładą, którą zamierza sprowadzić nań jakiś chory fanatyk. Miłym zaskoczeniem jest to, iż ocalenie ludzkości to tylko jeden z wątków. Przeszłość Bayonetty pozostaje niejasna niemal do samego końca i skupienie się na niej pozwala zapomnieć o tym, że fabuła niczym szczególnym nie imponuje. No, dobrze, zakończenie jest niezwykłe. Na nieszczęście – niezwykłe w swojej głupocie. Finał przygody pięknej wiedźmy stoi na poziomie bezsensu, który wymyka się mojemu pojmowaniu i powoduje dość znaczny uszczerbek na akceptowalnym obrazie całości scenariusza. Gdyby nie to, że mam za sobą takie fabularne „popisy”, jak Ninja Gaiden II, czy pseudo-gangsterskie bajeczki z Need for Speed, przed napisami końcowymi mógłbym umrzeć ze śmiechu. Cóż to byłaby za strata!

Anielskie chóry

Wszechobecny negliż

Bayonetta nie ma łatwego życia. Nie dość, że straciła pamięć, to jeszcze na każdym kroku przybywają anioły z Paradiso, by pozbawić ją życia. I choć przeciwników – bardzo dobrze zaprojektowanych zresztą, nie brakuje, to podopieczni pana Kamiya zdecydowali się raczej postawić na jakość niż ilość. Nie raz oczywiście zostaniemy otoczeni przez pokaźną grupę groteskowych cherubinów i uzbrojonych w narzędzia mordu serafinów, ale w pamięć dużo bardziej zapadają równie liczne potyczki z dwójkami, czy trójkami, znacznie potężniejszych najemników niebios.