0

Oglądając portfolio autorów opisywanej gry - studia Eurocom, wywnioskować można, że są oni dobrzy w tworzeniu gier opartych na licencji. To spod ich klawiatur wyszły tytuły takie jak Quantum of Solace, Ice Age 2 czy Pirates of the Caribbean. Są też odpowiednio doświadczeni w tematach olimpijskich: to oni popełnili Athens 2004 oraz Beijing 2008. Tym razem Anglicy musieli zmierzyć się jednak z drugą stroną medalu - siarczystą zimą Vancouver. Przystąpiłem do gry bez większych nadziei, znając nowożytną, niewesołą historię gier opartych na licencjach zmagań olimpijskich. W najlepszym wypadku wychodziły z tego produkcje co najwyżej średnie. Kolejne dwa czynniki nie wróżyły najlepiej: po pierwsze, nikogo nie interesują sporty zimowe, po drugie, producent może poszczycić się jedynie wspomnianymi już średniakami na licencji i masą międzyplatformowych konwersji, tworzonych jeszcze w latach 90'.

Mrożąc krew w żyłach

Efekt jazdy pod wpływem

W Vancouver 2010 nie ma szalonych filmów powitalnych, wprowadzeń, eliminacji czy wyjaśnień. Wskakujemy wprost do czytelnego menu, skąd bez trudu wybrać możemy trening, wyzwania lub pełnoprawną Olimpiadę. Szybko zdajemy sobie sprawę, że nie chodzi tu o tworzenia jakiejś większej całości, wirtualnego olimpijskiego ducha. Najnowszą produkcję Eurocomu włączamy, gdy do wyjścia mamy pięć minut i chcemy szybko zabić pozostały czas. Kiedy tylko chcemy, wybieramy jedną z mini-gier i uciekamy po krótszej chwili. Bez męczarń, tysięcy podejść do jednego elementu i, co gorsza, bez emocji. Na końcu każdej dyscypliny mamy szybki rzut okiem na podium, na którym prężą się wirtualni bohaterowie oraz możliwość wysłuchania hymnu. I tyle. Ani przez sekundę nie czujemy się jak na Olimpiadzie. Jedyna rzecz, która nam o tym przypomina to wszechobecne loga tego wydarzenia i, niech będzie, klasyfikacja medalowa, którą można podejrzeć po włączeniu więcej niż jednej dyscypliny.

Zawiecie i zamieje

Z niemałym zaskoczeniem odnotowałem radykalną zmianę w konwencji rozgrywki. Model gry, polegający na jak najszybszym wciskaniu pojedynczego przycisku ostatecznie upadł. Oczywiście element ten wydaje się być nieśmiertelny i nadal znajdziemy go w kilku dyscyplinach, ale w żadnej z nich nie gra już kluczowej roli. W tej odsłonie zmagania olimpijczyków podzielono na dwie kategorie. Pierwsza z nich to pozycje czysto zręcznościowe, czyli wszelkie zjazdy, slalomy i skicrossy. Drugiej kategorii nie można określić inaczej niż "mini-gry". Wszystko co musimy tu zrobić to naciskać odpowiednie przyciski w odpowiednim czasie. Do tej kategorii zaliczają się skoki narciarskie i skoki akrobatyczne. Jest też trzecia, mniej oficjalna kategoria, którą nazwałem na początku "o co tu w ogóle chodzi", by później przemianować na "i tak tego nie rozumiem". W skład tego podzbioru zaliczają się konkurencje ślizgane: bobsleje, saneczkarstwo, skeleton oraz wspomniane już skoki akrobatyczne.

Kto wie, czy za bramką nie czai się fotoradar?

Na marginesie: kto potrafi racjonalnie wytłumaczyć czym różni się skeleton od saneczkarstwa, poza pozycją "kierującego"? Ciężko jest mi zrozumieć dlaczego na prawdziwej olimpiadzie są dwie tak podobne konkurencje, ale już zupełnie nie potrafię znaleźć wyjaśnienia dla umieszczenia obu tych dyscyplin w jednej grze. Chyba że chodzi po prostu o nabicie statystyk i możliwość chwalenia się aż czternastoma konkurencjami.

Zima nie odpuszcza

Po zaliczeniu wszystkich typów zawodów dostępnych w grze ten czternasty nie robi już takiego wrażenia. Dużo tu dubli, wykonanych metodą kopiuj - wklej. Wszystkie konkurencje "ślizgane" to praktycznie to samo. Snowcross, skicross - zmieniamy tylko deskę na narty.